Chrysler Body Types 1388/11/20

َRear Wheel Drive

A Body

1964-1976 پلیموث ولیانت

1964-1969 پلیموث باراکودا

1964-1976 دوج دارت

دوج داستر، دیمون، اسپرت، اسکمپ و سونیگر

B Body

دوج کورنت

پلیموث ستلایت

پلیموث رودرانر

دوج چارجر

پلیموث GTX

پلیموث بلودر

دوج سوپربی

دوج کوردوبا

1976-1978 پلیموث فیوری

1977-1978 دوج موناکو

D Body

1992-1993 دوج وانت و مگنوم

E Body

1970-1974 پلیموث باراکودا 

1970-1974 دوج چلنجر

F Body

1976-1980 پلیموث ولار و دوج آسپن، رودرانر و R/T

J Body

1980-1983 دوج کوردوبا و میراد

M Body

1977-1988 دوج دیپلمات، کرایسلر لبارون، پلیموث گرن فیوری، کرایسلر فیفت اونیو

 N Body

 1987-1993 دوج داکوتا

AN Body

1997-2000 دوج داکوتا

R Body

1979-1981 کرایسلر نیویورکر و دوج سنت رجیس

BR Body

1994-2000 دوج رم وانت

AB Body

1972-2000 دوج رم ون

DN Body

1998-2000 دوج دورانگو

SR Body

1992-1999 دوج وایپر

 

ّFront Wheel Drive

A Body

1989-1994 دوج اسپیریت و پلیموث اکلیم

C Body

1990-1993دوج داینستی و کرایسلر نیویورکر

E Body

1983-1989 دوج 600، کرایسلر کلاس E، کاراول و نیویورکر دیفرانسیل جلو

G Body

1984-1993 دوج دیتونا 

1984-1986 کرایسلر لیزر

H Body

1985-1989 دوج لنسر و کرایسلر لبارون GTS

J Body

1987-1994 کرایسلر لبارون

K Body

1981-1990 دوج اریز و پلیموث رلیانت، دوج 400 

1986 کرایسلر لبارون

L Body

1978-1990 دوج امنی و 024، پلیموث هورایزون و TC3، چارجر شلبی، دوج GLH، پلیموث توریزمو و اسکمپ، دوج رمپیج

P Body

1986-1994 دوج شادو و پلیموث ساندنس

S Body

1984-2000 دوج کاراوان و کرایسلر وویجر گرند

LH Body

1993-2000 دوج اینترپید، کونکورد، ویژن، LHS، 300M

PL Body

1995-2000 دوج نئون

پونتیاک فایربرد نسل چهارم 1388/11/11

چهارمین نسل پونتیاک فایربرد شاید از نظر ظاهری جذابیت مدلهای سالهای طلایی 60 و 70 را نداشته باشد ولی بدون شک بهترین عملکرد را در بین نسلهای مختلف این خودروی پرافتخار ارائه می دهد. با این حال، اقبال کم بازار اسپرت کوپه ها در اوایل هزاره ی جدید و تغییر ذائقه ی خریداران جوان و جذب شدن آنها به سوی مدلهای وارداتی، پایان سرنوشت شاهین آتشین را رقم زد.

فایربرد در آغاز تولید چهارمین نسل خود، دچار تغییرات اساسی شد. فایربرد جدید، طراحی خارجی آئرودینامیکی داشت و سپر جلوی پلاستیکی آن در بدنه هضم شده بود. سیستم تعلیق عقب دست نخورده باقی ماند در حالیکه در قسمت جلو تغییرات زیادی مشاهده می شد و سیستم تعلیق جدید با بازوهای کوتاه و بلند و فرمان راک اند پینیون برای اولین بار در فایربرد نصب می شد.

1993: خط تولید فایربرد تنها شامل سه مدل می شد: مدل پایه (base)، فورمولا و ترنس ام. مدل کانورتیبل از خط تولید خارج شد و تنها دو انجین بر روی مدلهای مختلف نصب می شد. موتور پایه یک مدل V6 3.4 لیتری به قدرت 160 اسب بخار بود که جایگزین نمونه ی 3.1 لیتری قبلی شد. اما دومین انجین قابل سفارش، بلوک کوچک پرافتخار 350 (5.7 لیتری) با کد LT1 بود که قدرتی برابر 275 اسب بخار عرضه می کرد. این انجین به صورت استاندارد بر روی مدلهای ترنس ام و فورمولا عرضه می شد و با یک جعبه دنده 6 سرعته قابل سفارش بود.

موتورها:

3.4 لیتری V6 به قدرت 160 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LT1 به قدرت 275 اسب بخار

عملکرد: (5.7/275) شتاب 0 تا 60 مایل در 5.6 ثانیه و طی مسافت 400 متر در 14.1 ثانیه و با ماکسیمم سرعت 98.45 مایل بر ساعت

سال 1994 سال تولید مجدد مدل کانورتیبل و یک مدل به رنگ آبی و سفید برای یادبود 25 امین سالگرد تولید مدل ترنس ام بود. یک مدل خاص از ترنس ام نیز با کد GT و ویژگی های لوکس، همچون تودوزی چرم عرضه می شد. یک مسئله ی ناراحت کننده، اضافه شدن سیستمی به نام Skip Shift بر روی گیربکسهای 6 سرعته بود که با توجه به وضعیت دریچه ی گاز، موقعیت دنده را برای رعایت مسائل اکونومی، از دنده ی 1 تا 4 تغییر میداد. البته کیت های زیادی نیز برای قطع کردن این سیستم در بازار افترمارکت به فروش می رسید!

موتورها:

3.4 لیتری V6 به قدرت 160 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LT1 به قدرت 275 اسب بخار

سال بعد تغییرات کمی اعمال شد. نصب سیستم ترکشن کنترل از آن جمله بود. مدل GT از خط تولید خارج شد و در اواسط سال، موتور 3.8 لیتری V6 GM به قدرت 200 اسب بخار به لیست انجینها اضافه شد.

موتورها:

3.4 لیتری V6 به قدرت 160 اسب بخار

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LT1 به قدرت 275 اسب بخار

با توجه به عملکرد مناسب انجین 3.8 لیتری، نیازی به مدل ضعیفتر احساس نمی شد به همین دلیل مدل 3.4 لیتری، از خط تولید خارج شد. علاوه بر این، کمپانی پونتیاک یک پکیج سفارشی برای مدل پایه عرضه کرد که شامل: ترمز دیسکی در چهار چرخ، اگزوز دوبل، دیفرانسیل ضد لغزش(LSD) و رینگهای آلیاژی بود. انجین 5.7 لیتری نیز با افزایش قدرت 10 اسبی مواجه شد، اما خبر جدید، معرفی مجدد مدل Ram Air مجهز به سیستم Cold Air Intake بود که با نصب بر روی انجین 350، با کد WS6 معرفی می شد و قدرت 305 اسب بخار را تحویل راننده می داد. مدل WS6 با دریچه های هوای دوبل بر روی درب موتور قابل شناسایی هستند. این موتور تنها بر روی ترنس ام و فورمولا نصب می شد. رینگهای 17 اینچی جدید نیز بر روی این مدل عرضه می شد.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LT1 به قدرت 285 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 305 اسب بخار

در این سال انجین WS6 بر روی ترنس ام و فورمولاهای کانورتیبل نیز عرضه می شد. در داخل نیز یک سیستم صوتی جدید 500 واتی Monsoon به لیست آپشنها اضافه شد.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LT1 به قدرت 285 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 305 اسب بخار

در سال 1998 انجین LT1 جای خود را به نسل جدید انجینهای بلوک کوچک GM یعنی مدل LS1 داد که برای اولین بار در سال 1997 بر روی شورلت کوروت معرفی شده بود. این موتور تمام آلومینیمی، در مدل عادی 305 و در مدل WS6 320 اسب بخار تولید می کرد. دماغه ی جلوی فایربرد نیز داچار تغییر شد و یک پکیج سفارشی بدنه نیز با ظاهری جذاب تر عرضه می شد.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LS1 به قدرت 305 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 320 اسب بخار

تغییرات سال 99 بسیار اندک بودند. تنها یک سیستم ضد هرزگردی Torsen برای مدلهای V8 (و V6های مجهز به پکیج اسپرت) نصب شده بود. آپشنهای جدیدی نیز قابل سفارش بودند که شامل شیفتر Hurst برای گیربکس های 6 سرعته دستی و سیستم خنک کن فرمان هیدرولیک بر روی مدلهای V8 بود. پونتیاک همچنین سی امین سالگرد تولید ترنس ام را با عرضه ی مدل سفارشی به رنگ آبی و سفید و رینگهای با ته مایه آبی رنگ و تودوزی چرم سفید جشن گرفت.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LS1 به قدرت 305 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 320 اسب بخار

مدلهای تولیدی 2000 دقیقا مشابه سال قبل بودند.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LS1 به قدرت 305 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 320 اسب بخار

در سال 2001 قدرت انجینها به مقدار کمی افزایش یافت و تولید مدل فورمولا با انجین WS6 پایان یافت.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LS1 به قدرت 310 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 325 اسب بخار

سال 2002 آخرین سال تولید شاهین آتشین بود. کمپانی تصمیم گرفت یک مدل یادبود برای 35 امین سالگرد تولید فایربرد عرضه کند. این مدل ویژه، یک ترنس ام به رنگ زرد و رینگهای مشکی و خطوط ویژه ی گرافیکی بر روی بدنه بود که مشایعت باشکوهی برای یک Muscle Car اصیل و پا گذاشته به دوران مدرن محسوب نمی شد.

موتورها:

3.8 لیتری V6 به قدرت 200 اسب بخار

5.7 لیتری V8 LS1 به قدرت 310 اسب بخار

5.7 لیتری V8 WS6 به قدرت 325 اسب بخار

 برگرفته از MUSCLECARCLUB

 

فوت استاد احمد شرقی و استاد سعید اعرابیان 1388/10/16

نجات یک انسان 1388/9/29

گلریزونی دیگر...

 

گلریزونی برای نجات یک انسان ، برای نجات یک جوان 18 ساله، برای آزادی از 11 سال کابوس،

دوست عزیزی لطف کردند و ماشین زیباشونو برای این امر خیر بفروش گذاشتند تا یک بچه 7 ساله که بعد از 11 سال الان منتظر حکم اعدامش هست رو به لطف خدا نجات بدهند! شاید حالا وقته این هست که بدونیم این ماشین ها به غیر از گاز دادن و کلکسیون کردن بدرد دیگه هم می خورند!!!

این برنامه قراره در روز جمعه88/10/4 ساعت 10 صبح در محل موزه اتومبیل واقع در جاده مخصوص کرج برگزار شه و بعد از جمع آوری پول ماشین به عنوان یک سمبل در موزه باقی بمونه مقدار پولی که لازمه 22 میلیون هست.

هر کی هر چقدر که می خواد می تونه کمک کنه.

برای اطلاعات بیشتر تماس بگیرید.

09123002390 نیک پور

مرسی

Vin:1Q87H2N160117

(اتومبیل فوق 8 سیلندر فابریک و اتومات می باشد).

منبع: SCCCI

پونتیاک فایربرد نسل سوم 1388/9/15

نسل جدید پونتیاک فایربرد از بسیاری جهات یک نمونه ی کاملا جدید محسوب می شد. یک بدنه ی هاچبک که در آن ساختار نیم شاسی مورد استفاده تغییر کرده و آن را از نسل قبلی متمایز ساخته بود. همچنین استفاده از ورق فلزی جدید در ساخت بدنه آن را کاملا از کامارو جدا کرده بود. با این حال در زیر این پوسته ی جدید اوضاع متفاوت بود و شاهین آتشین بیش از پیش به خواهرخوانده ی خود نزدیک شده بود و به جای موتورهای قبلی ساخته ی پونتیاک، از انجینهای معمول و مورد استفاده در کلیه ی محصولات GM (بخوانید شورلت) در آن به کار رفته بود. یعنی بخش زیادی از شخصیت ممتاز و یکتای فایربرد دیگر وجود نداشت.(خوب من فقط ترجمه کردم ولی شخصا به این مسئله اعتقادی ندارم)

نسل سوم پونتیاک فایربرد در سال 1982 و با یک طرح بدنه ی کاملا جدید معرفی شد. در قسمت جلو طرح چراغهای مخفی جلب توجه می کرد. کلاس بندی مدلها ساده تر شده بود: مدل Base پایه، مدل نسبتا لوکس SE و Trans Am. مدلهای پایه از انجین ضعیف  Iron Duke به حجم 2.5 لیتر با آرایش 4 سیلندر خطی و از نوع سوپاپ رو OHV به قدرت 90 اسب بخار استفاده می کردند. اکثر خریداران، انجین پایه مدل SE از نوع V6 2.8 لیتری و 105 اسبی  و یا یکی از انواع V8ها را ترجیح می دادند.اولین آپشن V8 قابل سفارش، مدل 5 لیتری (305 اینچی) با کاربراتور چهاردهانه و به قدرت 145 اسب بخار بود که می توانست با یک گیرباکس چهارسرعته دستی و یا یک مدل سه سرعته اتوماتیک مورد استفاده قرار گیرد. ورژن انژکتوری این موتور نیز به نام Cross Fire  با سیستم سوخت رسانی  TBI وجود داشت که  165 اسب بخار را در اختیار راننده قرار میداد و تنها در مدل Trans Am قابل نصب بود. البته یک ضعف نیز وجود داشت، این مدل تنها با گیرباکس اتوماتیک قابل سفارش بود. ولی خبر بزرگ برای علاقه مندان فایربرد، ظهور کیت بود: یک Trans Am مشکی رنگ سخنگو به رانندگی دیوید هاسلهوف که در سریال Knight Rider هنرنمایی می کرد و باعث افزایش محبوبیت نسل سوم شاهین آتشین شد.

موتورها:

2.5 لیتری l4 به قدرت 90 اسب بخار

2.8 لیتری V6 به قدرت 105 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 انژکتوری به قدرت 165 اسب بخار

در سال بعد، تغییرات ظاهری زیادی رخ نداد ولی در زیر درب موتور خبرهای امیدوارکننده ای وجود داشت. قدرت انجین V6 مدل SE به 125 اسب بخار رسید. همچنین یه جعبه دنده ی جدید پنج سرعته قابل نصب بود. ورژن جدید انجین 5 لیتری V8 با کد L69 نیز در اوسط سال معرفی شد که به کمک یک کاربراتور چهاردهانه، 190 اسب بخار را از طریق گیرباکس پنج سرعته ی جدید منتقل می کرد. یک گیرباکس چهارسرعته اتوماتیک جدید نیز قابل سفارش بود.

موتورها:

2.5 لیتری l4 به قدرت 90 اسب بخار

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 انژکتوری به قدرت 165 اسب بخار

5 لیتری V8 کد L69 به قدرت 190 اسب بخار

در سال 1984 تغییرات زیادی رخ نداد. تنها اتفاق مهم افزایش تولید انجین L69 و قطع تولید مدل Cross Fire بود. یک مدل یادبود نیز به رنگ سفید و با تریم آبی به همراه صندلیهای ریکارو، به مناسبت پانزدهمین سال تولید مدل Trans Am به تولید رسید.

موتورها:

2.5 لیتری l4 به قدرت 90 اسب بخار

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 کد L69 به قدرت 190 اسب بخار

در سال 1985 طرح دماغه و چراغهای جلوی فایربرد تغییر کرد. طراحی جدید پنل یک چهارم جلوی Trans Am نیز چهره ی تهاجمی و جذابی به آن بخشیده بود. انجین پنج لیتری V8 اکنون با سیستم انژکتوری TPI (Tuned Port Injection) عرضه می شد که قدرت این مدل را به 205 اسب بخار می رساند. متاسفانه این موتور تنها با جعبه دنده ی چهارسرعته اتوماتیک قابل سفارش بود. یک پکیج ویژه ی سیستم تعلیق به نام WS6 نیز بر روی Trans Am قابل نصب بود که شامل رینگهای 16 اینچی و تایرهای غول آسای گودیر (Gatorback) با سایز P245/50VR16 نیز می شد.

موتورها:

2.5 لیتری l4 به قدرت 90 اسب بخار

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

سال بعد تنها تغییر به وجود آمده در فایربرد، یک چراغ سوم بدقواره بود که طبق قوانین جدید باید بر روی درب سوم نصب می شد.

موتورها:

2.5 لیتری l4 به قدرت 90 اسب بخار

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

یک انجین 5.7 لیتری (350 اینچی) مجهز به سیستم TBI، مهمترین خبر پونتیاک برای مدل فایربرد در سال 1987 بود. این انجین قدرتی معادل 210 اسب بخار را به همراه داشت (این مدل به خاطر استفاده از منیفولد ورودی با طراحی محدودتر، 15 اسب از نمونه ی مورد استفاده در شورلت کامارو ضعیف تر بود) و تنها با گیرباکس چهارسرعته اتوماتیک عرضه می شد. قابلیت انعطاف پذیری و میزان تورک بالا، این مدل را به بهترین انجین نصب شده بر روی نسل سوم فاریربرد تبدیل کرد. علاوه بر این، اکنون انجین 5 لیتری TPI با گیرباکس دستی نیز تولید می شد. برای بخشیدن چهره ای کاملا اسپرتی به فایربرد، پونتیاک مدل SE و نیز انجین 4 سیلندر 90 اسبی را از خط تولید خارج کرد. چراغ سوم ترمز نیز به داخل اسپویلر عقب انتقال یافت. یک مدل قدرتمند دیگر نیز به نام فورمولا 305 به تولید رسید که به همراه مدل جدید Trans Am که GTA خوانده می شد در صدر لیست قرار گرفت.

موتورها:

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 به قدرت 145 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 210 اسب بخار

تغییرات سال 1988 شامل یک غربالک فرمان جدید، رینگهای جدید برای مدل فورمولا، رادیوی جدید و حذف انجین 5 لیتری کاربراتوری می شد.

موتورها:

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 210 اسب بخار

سال بعد پونتیاک یک مدل ویژه به مناسبت بیستمین سالگرد تولید Trans Am تولید کرد. البته با قرض گرفتن تعدادی قطعات از بیوک! پونتیاک انجین 3.8 لیتری V6 توربوچارج بیوک (که از آن در بیوک گرندنشنال و GNX استفاده می شد) را به عاریت گرفته و پس از اصلاح سرسیلندر و سیستم توربو، آن را در حفره ی موتور فایربرد جای داد. قدرت این موتور، محافظه کارانه 250 اسب بخار اعلام شده بود ولی اکثر کسانی که این خودرو را تست کردند اعتقاد به بیشتر بودن این رقم داشتند. علاوه بر این، Trans Amهای GTA امکان سفارش به فرم ناچ بک را نیز داشتند که حالت یک خودروی کوپه را در اذهان تداعی می کرد.

موتورها:

2.8 لیتری V6 به قدرت 125 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 210 اسب بخار

3.8 لیتری V6 توربوچارج به قدرت 250 اسب بخار

عملکرد: 3.8/250: طی مسافت 400 متر در 14.2 ثانیه و با ماکسیمم سرعت 97.8 مایل بر ساعت

در سال 90 انجین توربوچارج بیوک از خط تولید خارج شد و فایربرد با انجینهای همیشگی خود به تولید رسید. حجم مدل 2.8 لیتری V6 نیز به 3.1 لیتر افزایش یافت.

موتورها:

3.1 لیتری V6 به قدرت 135 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 210 اسب بخار

سال بعد فایربرد با دماغه ی جدید به تولید رسید. بعضی ها آن را زشت و بعضی دیگر آن را زیبا می دانشتند. خبر بزرگ دیگر تولید مدل کانورتیبل بود که برای اولین بار پس از سال 1969 اتفاق می افتاد.

موتورها:

3.1 لیتری V6 به قدرت 135 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 210 اسب بخار

در سال 1992 تنها چند تغییر کوچک رخ داد. برای کاهش سر و صدای اتاق، نوعی ماده ی درزگیر به قطعات بدنه اضافه شد و قدرت موتور 5.7 لیتری نیز به 230 اسب افزایش یافت. و این پایان کار فایربرد نسل سوم بود.

موتورها:

3.1 لیتری V6 به قدرت 135 اسب بخار

5 لیتری V8 TPI به قدرت 205 اسب بخار

5.7 لیتری V8 TBI به قدرت 230 اسب بخار

تصاویر بیشتر

برگرفته از MUSCLECARCLUB

برای اطلاعات بیشتر می تونید به وبسایت THIRD GEN مراجعه کنید